over ons


foto, roodborstje op de camping, september 2019

Leonoor van Beuzekom
Marthe Pal


ENGLISH

naar eerste pagina



onze nieuwste berichten op de pagina Leonoor deelt







Contact & muziek is ontstaan door de wens van Leonoor om met zingeving en samenwerking bezig te zijn. Toen Leonoor in 2003 een praktijk begon met haptonomie en muziek is Marthe op haar pad gekomen. We hebben het gevoel dat we bij elkaar zijn gebracht om met elkaar te gaan samenwerken, elkaar te helpen en te inspireren, onze verhalen en ervaringen te delen met anderen en naar buiten te brengen.

We voelen en ervaren dat samenwerking, delen, alles lichter maakt.
Gedeelde smart is halve smart,
gedeelde vreugde is dubbele vreugde.

Door het contact wat Leonoor met haar moeder had opgebouwd, met Marthe te delen en samen voor de moeder van Leonoor op te komen is onze samenwerking heel intens geworden en een samenwerking met ons drieën geworden. Janneke is door het slikken van 100 pillen per week, opgebouwd in 30 jaar, na een afschuwelijke lijdensweg, overleden op 18 mei 2019. Janneke heeft ons gevraagd om wereldkundig te maken wat haar en velen met haar is en wordt aangedaan door de farmaceutische industrie. Onze families willen geen contact meer met ons, omdat we durven zeggen dat medicijnen en vaccinaties een gevaar zijn voor onze gezondheid, ons ziek maken en niets met genezen en liefde te maken hebben. Op de pagina
Janneke delen we haar verhaal en het bijzondere contact dat we hebben opgebouwd, wat ook na haar overlijden door gaat.
foto, Leonoor en Marthe in Langerak, 19 oktober 2019
Leonoor en Marthe voor het ouderlijk (dijk)huis aan de Lek van Leonoor's moeder, 19 oktober 2019



foto van Leonoor met een bos bloemen in onze tuin, 25 september 2020
Leonoor (1959)

Leonoor schrijft over wat we meemaken, deelt dat ook op Facebook is bezig met zelfgenezend vermogen en heelt pijn van haarzelf, haar moeder, Marthe en anderen, Leonoor deelt.

foto van Marthe met een bos bloemen in onze tuin, 25 september 2020
Marthe (1975)

Marthe deelt haar verhaal op Facebook, sommige berichten staan ook op LinkedIn
berichten Marthe





Leonoor

Leonoor was viooldocente en is in 1994 toen ze 34 jaar was overspannen geworden en gestopt met haar baan aan de muziekschool. Ze heeft vanaf 1989 een diep bewustwordingsproces doorgemaakt, alle zekerheden losgelaten, is 12 jaar heel eenzaam geweest om pijn, eenzaam voelen, verdriet van haar leven te helen en antwoorden te vinden op de vele vragen die ze al had. Toen ze 30 jaar was kwam er ineens een herinnering terug aan een gedachte die ze had toen ze 4 of 5 jaar was: 'Dit kan toch niet de bedoeling zijn?' Ze besefte dat ze al heel lang met vragen rondliep en niet begreep waarom mensen elkaar pijn deden. Het is een zoektocht geworden naar liefde die bij haar moeder uit zou komen.



foto, gele ganzebloem roze duizendschoon, 22 juni 2021
ganzebloem duizendschoon juni 2021






foto, margrieten, goudsbloemen, groot streepzaad, klaproos, 29 mei 2021
margriet goudsbloem groot streepzaad klaproos mei 2021
Marthe

Marthe was helemaal niet gelukkig met haar baan als belastingadviseur op een accountantskantoor, kon niet praten met haar familie, vriendinnen, vrienden, collega's en bekenden, ook niet met een psychologe. Na de zoveelste poging, een vakantie/weekendje weg en van baan veranderen ook niet had geholpen, besloot ze toen ze 28 jaar was dat ze nu echt met iemand wilde praten, omdat het zo niet langer ging. Ze is heel blij dat ze toen een folder van Leonoor vond die in 2003 haar 'praktijk voor haptonomie en muziek' was begonnen. Leonoor zei dat ze bijna niet praatte en moedigde haar aan om vooral te gaan praten, terwijl iedereen in haar omgeving juist zei dat ze teveel praatte en teveel over zichzelf praatte. Marthe was heel blij dat ze eindelijk een andere reactie kreeg dan ze tot nu toe had meegemaakt en zei tegen Leonoor dat ze verbaal heel sterk was, maar vroeg haar niet zomaar te geloven als ze zei dat alles goed ging. Leonoor voelde dat als een uitnodiging om door te mogen vragen en was blij dat Marthe verder wilde gaan dan de meeste mensen. Daar bleken we allebei naar te verlangen. We hadden allebei toen nog geen vermoeden dat dat het begin was van een samenwerking die ons voor ons leven bij elkaar zou brengen.



met elkaar wonen

Nadat Leonoor heeft de 10 mensen die ze al drie jaar aan het begeleiden was en ook haar zus, die ze ook aan het helpen was om uit een negatief patroon te komen, bij elkaar bracht in haar huiskamer. Dat is een intensief proces geweest dat in 2006 eindigde en het begin werd om met ons vieren te gaan wonen, in het huis van Leonoor, waar Leonoor al sinds 1989 woont. Ons leven veranderde van alleen zijn en alleen wonen naar zoeken naar verbinding en samenwerken. Daar bleken Leonoor en Marthe heel erg aan toe te zijn en naar verlangd te hebben, maar Jeannette, de zus van Leonoor, en Erik niet. Leonoor heeft muziek ingebracht, we zijn gaan mediteren, muziek gaan maken en 4-stemmig a capella zingen. Mensen waren geraakt door de muziek, maar vooral het zingen ontroerenderde veel mensen. Maar we hadden elke dag ruzie! Het was een wonder dat we toch muziek maakten en zongen.



foto, vier stokrozen in de geveltuin, 2 juli 2021
stokrozen juli 2021


Ook al zijn alle omstandigheden gunstig, niemand hoefde te werken, Jeannette en Erik bleken de waarde daar niet van in te (willen) zien. We konden uiteindelijk leven van spaargeld en de uitkering van Jeannette. Leonoor had haar huis 17 jaar daarvoor in 1989 toen de huizen nog 'goedkoop' waren kunnen kopen, dus was er een lage hypotheek. We hebben de hypotheek kunnen aflossen en hoefden we geen hypotheek of huur meer te betalen. Door met ons vieren te wonen hebben we in 10 jaar € 100.000 bespaard. Geld was geen probleem, we aten biologisch en vegetarisch, niemand rookte of dronk alcohol, we maakten muziek, maar Jeannette en Erik bleek niet te willen praten, samen te willen werken, elkaar te helpen en inspireren, er was geen contact, geen blijheid.

We hebben een verschrikkelijke moeilijke tijd gehad, bijna niet te beschrijven, maar het heeft onze ogen wel geopend. We gingen steeds meer beseffen wat we thuis meemaakten, geen contact voelen met Jeannette en Erik, meer vergelijkbaar was dan we ooit hadden kunnen vermoeden met het contact (geen contact voelen) met onze vaders, de moeder van Marthe, haar broer, de broers en jongste zus van Leonoor en het eigenlijk overal zo gaat. We zien het ook als een kans die we hebben gekregen om het negatieve patroon te herkennen waar we eigenlijk allemaal in zitten. We leven in een harde maatschappij, beseffen nog nauwelijks dat de gevolgen van inentingen als baby en kind, ons veel meer beschadigen dan we maar enigszins vermoeden. Niemand praat en al helemaal niet over zichzelf en over moeilijkheden, alles gaat altijd alleen maar goed, terwijl dat niet zo is. Er kan niets gezegd worden dat daar tegenin gaat en dan kan er dus ook niets veranderen, want alles is al goed. Daar kom je alleen nooit meer uit.






foto, geel en oranje slaapmutsje in onze tuin, 12 juni 2021
slaapmutsjes juni 2021
samenwerken

Omdat we op elkaar waren aangewezen zijn we gaan samenwerken en hebben we heel hard gewerkt om ons leven ondanks alle tegenwerking een positieve wending te geven. Marthe had met haar oma (de moeder van haar vader) wel een positief contact gehad, waar ze heel dankbaar voor is. Daardoor heeft ze toch al meegemaakt in haar leven dat het contact anders, positief kan zijn. Leonoor had inmiddels een positief contact met haar moeder Janneke opgebouwd waar Jeannette ook blij mee was, maar de invloed van de vader van Leonoor en Jeannette en de vrienden van Jeannette bleek (te) sterk. Jeannette was zelf ook verbaasd dat ze zo zich liet bepalen door haar vader en vrienden, maar was niet in staat om zich daar los van te maken. Het was heel heftig om mee te maken dat zelfs een veilige omgeving niet voldoende bleek om andere keuzes te maken, voor jezelf te kiezen.


Dat twee huisgenoten niets blijken te willen is natuurlijk ook voor ons leven bepalend. Je kan wel zeggen dat iedereen mag zijn zoals die is of wil zijn, maar als je samen woont en leeft heb je invloed op elkaar en kun je de keuze maken om elkaar helpen of tegenwerken. Iedereen kan kiezen voor positiviteit en samen werken. Praten, zeggen wat je wel en niet fijn vindt, overleggen, samen willen werken, elkaar stimuleren bleek geen wens te zijn van Jeannette en Erik. We waren geschokt dat er bijna niets mogelijk bleek en zelfs in alles wat wij wilden tegenwerkt werden. Als iemand ons in 2003 had gezegd dat Jeannette en Erik nooit blij zouden worden en alles zouden tegenhouden, zouden we niet geloofd hebben dat ze zo vast zaten aan hun oude leven en bleven vastzitten in negativiteit en kwaadheid, ze niet verlangen naar een andere leven.



Janneke

Janneke werd dement verklaard, maar niemand wilde zien dat ze niet dement was, maar ten onder ging aan de 100 pillen die ze elke week slikte. Ook hier hadden we niet geloofd als iemand ons had gezegd dat de vader van Leonoor en haar broer alles zouden doen om het contact met Janneke onmogelijk te maken. We zijn dankbaar dat onze ogen geopend zijn, dat het verschil tussen elkaar stimuleren of afbreken heel duidelijk is. En in deze bizarre tijd ook steeds zichtbaarder en duidelijker wordt waar iedereen zit, welke keuzes mensen maken.



foto, goudsbloem in onze tuin, 21 mei 2019
goudsbloem mei 2019


Toen Janneke werd achtergelaten in een verzorgingshuis in 2017 hebben we haar een jaar elke dag opgezocht. Elke dag waren we 8 uur bij haar en hielpen we haar met alles. Maar Jeannette ging onverwacht ineens heel hard achteruit en is 2 maanden later overleden. Wat er die dag gebeurde hebben we beschreven op de pagina overlijden Jeannette. Na een jaar was de vader van Leonoor zo kwaad dat hij alles heeft geprobeerd samen met haar broer om ons weg te krijgen uit het verzorgingshuis. Janneke werd op de gesloten afdeling gezet om, dat is later toegegeven door de vader van Leonoor, ons beperking van bezoek op te kunnen leggen. Van de één op de andere dag mochten we Janneke, na elke week 56 uur bij haar te zijn geweest, ineens nog maar 9 uur, drie dagen drie uur zien van de directeur die eerst nog blij was met ons, maar al snel de kant van de vader van Leonoor koos en ons afschuwelijk heeft behandeld. Niemand wilde weten dat niet wij, maar Janneke de dupe werd van het geen contact met haar mogen hebben en ons weg willen hebben.

Zo verbaasd als iedereen was na een jaar dat het zo goed ging met Janneke, zo onverschillig was iedereen dat ze eenzaam was en alleen is overleden. Ze was heel blij de 9 uur in de week als wij er waren, maar de andere 159 uur had ze geen leven. Janneke smeekte ons om haar te helpen, we hadden haar het liefst thuis verzorgd, maar dat werd niet toegestaan door de vader van Leonoor. We stonden onder vuur, als we maar één keer te laat weggingen zou dat al kunnen betekenen dat we haar nooit meer zouden mogen zien. Dat is ook gebeurd, omdat Leonoor haar moeder niet alleen op de wc wilde achterlaten en dat zelfs had aangekondigd, was het te laat weggaan de reden om de belofte die gedaan was dat we haar vaker zouden mogen zien niet te hoeven doen.

De vader van Leonoor wachtte op een 'fout' om ons voorgoed weg te kunnen houden van Janneke. Wat we konden doen, hebben we gedaan en meer, waar we zelfs nu nog niet over kunnen schrijven. Ondanks alles hebben het wonder ook mee kunnen maken dat liefde echt sterker is dan alle tegenwerking en medicijnen, die niets met liefde te maken hebben. Het was heel zwaar om mee te maken, het verguisd worden door de vader, broer en zus en de rest van de familie van Leonoor, omdat ze opkomt voor haar eigen moeder en niemand het kan schelen wat zij wil, haar dement laten verklaren om haar het zwijgen op te kunnen leggen is angstaanjagend. Maar als we maar even toelieten wat Janneke aan het doormaken was door de medicijnen in een rolstoel, onterecht dement verklaard, afhankelijk van anderen en wat ze al had doorgemaakt in haar huwelijk met een heel harde man, haar zoon die achter zijn vader staat en niets zelf mogen bepalen, deed dat onze pijn als sneeuw voor de zon verdwijnen. Wij zijn samen, kunnen lopen, de hele dag praten en overleggen. Als wij weggaan is Janneke alleen, zijn wij nog steeds samen.

Het opkomen voor Janneke heeft onze samenwerking definitief een positieve wending gegeven. Zelfs in de hel van net verzorgingshuis waren we in staat om een heel positief contact op te bouwen met Janneke. Zij was altijd blij om ons te zien en met elk woord, alles wat we deden was ze blij en dankbaar. Een verademing om te mogen ervaren dat als drie mensen samen willen werken er een nieuwe wereld open gaat. Liefde is altijd sterker dan alle medicijnen die ook al zijn ze vernietigend en is de lijdensweg onbeschrijflijk groot, Janneke toch zichzelf kon zijn als wij er waren. We hebben heel intens alles meegemaakt. Leonoor wilde de tijd die we nog hadden heel goed gebruiken en alles te zeggen en doen wat we wilden om zo de overgang na haar overlijden ook te kunnen maken.

Marthe en Leonoor samen verder gegaan. Wij zijn verder gegaan en kwamen eindelijk toe aan onszelf en zijn ons leven op gaan bouwen zoals we het samen willen.







foto, bloemen aan de voorkant van ons huis, gele petunia's, oranje kalanchoe, rode lantana, 12 juni 2021
petunia's kalanchoë lantana juni 2021
ons leven

We mediteren dagelijks en zingen daarna 2-stemmige affirmaties (bemoedigingen over liefde, licht en bewustwording), die Leonoor op muziek heeft gezet en zingen alleen, eigen teksten op bestaande liederen. Nadat we in 2012 met rauwe voeding zijn begonnen, niet meer koken, hebben we inmiddels ook geen gas meer. We eten alleen nog ’s avonds, zoveel mogelijk biologisch en veganistisch en zijn bezig met minder eten. We hebben zonnepanelen, een groen dak en een lucht-warmtepomp, dragen biologische kleurrijke kleding, zitten op een schapenvacht op de grond, ook als we achter de computer werken en slapen op de grond op een expeditie luchtbed in de huiskamer. We leven inmiddels alleen nog maar beneden. We hebben een eigen huis met een tuin in Utrecht, dat Leonoor al in 1989 gekocht heeft en inmiddels hypotheekvrij is. Het liefst zouden we zelfvoorzienend in een rond huis wonen van leem, zonder verdieping of een yurt of nog iets anders, samen of met andere mensen. Leonoor heeft haar ervaring met muziek ingebracht en gedeeld. We zijn elke dag heel blij dat we samen zijn, met elkaar kunnen praten, overleggen, mediteren, zingen, elkaar stimuleren, inspireren.


We maken veel mee, hebben een heel fijn leven, maar staan ook onder druk van onze families en zijn onze vrienden kwijtgeraakt, omdat ze niet blij zijn met onze openheid en manier van leven. We hebben ook veel negatieve publiciteit over ons heen gekregen na het overlijden van de zus van Leonoor. Het elke dag mediteren, als het kan in de tuin en langzaam en zo zuiver mogelijk zingen helpt om bij onszelf te blijven en contact te hebben met ons lichaam, dat doet ons erg goed, geeft rust en energie.




de natuur

We plukken graag bloemen die we thuis in een vaas zetten, ze brengen ons door hun kleur en schoonheid in verbinding met liefde en met de overleden moeder van Leonoor. Zij heeft de liefde voor bloemen en de natuur doorgegeven. Mensen worden blij als ze onze bloemen en ons huis zien. Op ons raam is veel te lezen en te zien over ons, staat ook het verhaal en foto's van de moeder van Leonoor, haar lijdensweg, maar ook een bijzonder contact. Iedereen herkent wel iets van hun zelf of mensen in hun omgeving die lijden door medicijnen. We hebben soms mooie gesprekken. Ook door voeding, meditatie en vooral je kunnen uiten gezond blijven, werken we elke dag aan en praten we ook met mensen over. Veel mensen zoeken de natuur en zijn blij met ons te kunnen praten, ervaringen te delen en te horen hoe wij op een zo natuurlijk mogelijke manier bezig zijn.



foto, moederkruid in onze tuin, 18 juni 2021
moederkruid juni 2021


Leonoor heeft contact met vlinders, waar Marthe filmpjes van heeft gemaakt. We zien vlinders als boodschappers van de ziel en ons met hun kwetsbaarheid, prachtige kleuren en uitstraling, energie en liefde geven.







foto, heelblaadjes in onze tuin, 27 augustus 2020
heelblaadjes augustus 2020
bijzondere ervaring met het zelf genezend vermogen

Zelfgenezend vermogen, zelf genezen mogen, vertrouwen op je lichaam is voor ons een essentieel levenspad (geworden). Marthe heeft 3 december 2020 na een val (sprong) van een trap tijden het klussen in huis haar twee voeten heeft gebroken. Leonoor voelde het al maanden aankomen en zelfs een half uur van tevoren nog gewaarschuwd dat ze voorzichtig moest doen, dat als ze haar evenwicht zou verliezen, ze op de grond zou liggen, we niet zouden weten hoe ze er aan toe zou zijn en wees de plek aan waar Marthe een half uur later inderdaad lag. Dit moest blijkbaar gebeuren. Leonoor heeft anderhalf uur gehuild van het al maanden aanvoelen komen en het toch gebeurd is. Marthe stelde Leonoor gerust dat het niet erg was. We wisten allebei zeker dat we niet naar het ziekenhuis wilden. Na het huilen begon Marthe de pijn te voelen, die bijna ondraaglijk was. Leonoor is heel voorzichtig Marthe’s voeten vast gaan houden en het eerste wonder gebeurde al, de ergste pijn was na 2 uur over! Marthe kon zelf naar de wc kruipen en is in slaap gevallen. Daarna heeft Leonoor elke dag de voeten van Marthe vast gehouden en heeft Marthe haar voeten ingesmeerd met haar zelf gemaakte hennepzalf. Haar voeten zijn gaan genezen, zonder ziekenhuis, negatieve invloed van een arts, medicijnen, röntgenfoto’s of gips. Na twee weken kan ze weer heel voorzichtig gearmd met Leonoor lopen en is de genezing steeds verder gegaan.


Er komt niet alleen fysieke, maar ook emotionele pijn vrij van haar hele leven. Marthe heeft het gevoel dat het een definitieve breuk is geworden met haar ouders en familie, die al 20 jaar geen contact willen. Ze kan eindelijk huilen om de pijn, eenzaamheid van het onbegrepen zijn als baby en kind. Antibiotica en vaccinaties hebben haar zo ziek hebben gemaakt dat ze toen ze 6 jaar was bijna is overleden en in het ziekenhuis is gekomen. Ze heeft heel veel artsen gezien, medicijnen geslikt, onderzoeken ondergaan waar ze nu nog fysieke, emotionele en geestelijke pijn van heeft. Sinds ze stopte met de bloedverdunners toen ze 13 jaar was ging het beter. Haar ouders niet horen hoe het voor Marthe is geweest en willen ze al 20 jaar geen contact. Marthe heeft het gevoel dat de val haar bij zichzelf heeft gebracht, ze haar lichaam meer voelt, meer contact met haar voeten, alsof ze opnieuw of nu echt geboren kon worden en in haar lichaam is gekomen. Ze voelt duidelijker wat ze wel en niet wil, en heeft meer behoefte aan rust. Wonderbaarlijk hoe mooi haar voeten genezen. We zijn dankbaar dat we zelf hebben mogen ervaren dat ziekte genezing is en een ongeluk niet zomaar gebeurt, zelfs helend is.

Door het contact met Leonoor, het vertrouwen dat is opgebouwd, 'hoort' Marthe veel van wat er met onszelf, mensen om ons heen en in de wereld gebeurt. We weten veel meer als we open staan voor onszelf en voelen dat er hulp om ons heen is. Iemand met wie wij spontaan in gesprek kwamen in een biologische winkel vlak na het overlijden van de moeder van Leonoor vertelde dat sinds zijn moeder is overleden zijn leven veel makkelijk is geworden, ze hem overal bij helpt. Hij wist zeker dat wij elkaar niet voor niets waren tegengekomen. Wij voelen ook dat de moeder van Leonoor ons helpt en zeggen elke dag tegen elkaar dat we heel blij zijn dat we samen zijn.



Als je wilt reageren of iets wil delen vinden we dat altijd leuk.
contactmuziek@lombok.nl

geel apestaartje in rode bloem, 5 april 2021, geknipt van gekleurd papier door Marthe


Billitonstraat 6
3531 HJ Utrecht
030-2942625