gezondheid
2 paardebloemen en een knop van een paardebloem, 9 april 2017paardebloemen
Wij willen op een natuurlijke manier bezig zijn met gezondheid, voeding en genezing.
naar eerste pagina


ENGLISH





andere manieren van genezen


artikelen Leonoor


boeken & ervaringen


rauwe voeding en recepten


licht(e) voeding




Door onze ervaringen en zoektocht naar een andere manier van leven, zijn Marthe en ik steeds minder gericht op ziekte en steeds meer bezig met gezondheid, genezen, helen en delen van ervaringen. De gevaren van chemische onnatuurlijke middelen, in planten, medicijnen, vaccinaties hebben ons nog meer doen beseffen hoe belangrijk het is om je eigen gevoel, je lichaam en de natuur als uitgangspunt te nemen. Je weet zelf het beste wat je voelt en wat je nodig hebt en of iets wel of niet helpt, dat kan niemand anders voor jou doen. Gelukkig maar, want dan komt er ook ruimte voor het zelf genezend vermogen, zelf genezen morgen, meditatie in plaats van medicatie. Contact, mediteren, zingen vanuit rust en contact met je adem, (steeds) minder eten, zoveel mogelijk vloeibaar doet ons erg goed.
We geloven dat vrouwen de wereld gaan redden, omdat wij dichter bij ons gevoel, lichaam, ziel en de natuur zijn en weten dat wat er nu gaande is echt niet klopt, maar wij nog niet gehoord worden. Ik ben daar mijn boek(en), het worden er twee over aan het schrijven. Kinderen zijn al vanaf de geboorte uitgeschakeld door injecties met naalden, daar hoor je niemand over, omdat wijzelf (bijna) allemaal gevaccineerd zijn, zien we dat niet. We zijn onszelf, onze creativiteit, spontaniteit kwijtgeraakt en school, werk, de maatschappij doet er niets aan om dat weer terug te vinden, krijgen of herstellen.

Ik heb er 40 jaar over gedaan om dat te gaan beseffen en mezelf weer terug te vinden en kwam bij mijn eigen moeder uit. Ik ben haar liefde gaan geven die ik dacht gemist te hebben en kreeg zoveel liefde terug dat mijn leven is gaan veranderen van angst naar liefde. Ik ben gaan beseffen dat ik toen ik in 1959 geboren werd één van de eersten was die gevaccineerd zijn en ik daardoor een enorme angst voor naalden heb en ik daarom toen ik 1 jaar was weer terug was op het geboortegewicht, en ik daardoor geen meisje durfde te zijn, ik daardoor heel veel last heb gehad van menstruatie, ik een hekel kreeg aan gevoel en me schaamde voor mijn gevoelig zijn. Als ik soms als overgevoelig werd bestempeld, kon ik wel door de grond zakken van schaamte. Ik voelde me zwak en dom omdat ik altijd als eerst huilde.

Mijn moeder was van de natuur, hield van bloemen en belde de gemeente als plantjes werden weggespoten in haar straat en heeft ervoor gezorgd door actie te voeren dat de fosfaten uit de wasmiddelen zijn gehaald, de vissen lagen dood in de sloot. Minister Ginjaar heeft geluisterd en ook op de pakjes sigaretten laten zette: roken is dodelijk. Mijn moeder is van de generatie die niet is gevaccineerd en herkende niet wat ik meemaakte, zij had de oorlog overleefd, maar wist niet dat de farmaceutische oorlog al bezig was, zij was hier niet op voorbereid, herkende het niet, kon mij niet helpen. Maar wij allemaal herkennen het niet, niemand kon me helpen, dus moest ik mezelf gaan helpen. Ik ben 32 jaar geleden, toen ik 30 jaar was, begonnen om antwoorden te vinden op de vele vragen die ik inmiddels had. Waarom ben ik vaak de enige die moet huilen en van slag ben, wat is er met mij aan de hand, dat mensen me pijn kunnen doen, zonder dat ik daar iets tegen kan doen?

Ik ben heel langzaam gaan beseffen dat vaccinaties veel dieper ingrijpen dan we maar enigszins kunnen vermoeden. Inmiddels is biologische landbouw zonder bestrijdingsmiddelen geaccepteerd, maar voor onszelf niet. Hoe wij met onszelf, met elkaar en de natuur omgaan, is ver van wat natuurlijk en menselijk is, dat deel ik inmiddels samen met mijn huisgenote Marthe. Zij is als kind na de DKTP prikken bijna overleden en in het ziekenhuis gekomen. Wat er nu gaande is, is al veel langer gaande, hebben wij al meegemaakt, blijkt steeds, maar is nog niet door genoeg mensen herkend om het te stoppen en te veranderen. We accepteren vaccinaties, manipulatie van het weer, het slikken van de pil om geen kind te krijgen, moeten presteren, geld, macht ego, alleen maar succesverhalen willen, alles altijd goed gaat. Wij wijzen elkaar liever af als je laat merken dat je pijn hebt, iets niet fijn vindt, in plaats van dat we naar elkaar luisteren en van onze ervaringen en moeilijkheden leren.

Mijn moeder had geen antwoord op artsen, die haar opereerden aan haar rug, aan haar hart en steeds meer medicijnen gaven, omdat mijn vader haar steeds naar artsen stuurde. Hij kon en wilde niet met haar omgaan, dat ze zichzelf wilde zijn, liet merken dat ze pijn had en overbelast was. Hij lachte haar uit als ze praatte over de natuur, brandnetels en eerlijk hout. Mijn moeder is overleden aan medicijnen, 100 pillen per week, opgebouwd in 30 jaar. Het begon met de afschuwelijke cholesterolverlagers, die haar helemaal hebben vernietigd (ze breken eiwitten af, met als gevolg geheugenverlies en nog veel meer ellende). Toen ze daarmee stopte, kwam haar geheugen weer terug, maar inmiddels waren er al zoveel andere medicijnen dat ze een enorme lijdensweg heeft doorgemaakt en doorstaan.

Samen met Marthe heb ik alles gedaan om mijn moeder te helpen, maar werd tegengewerkt door mijn eigen vader, die wilde dat ze alle pillen bleef slikken en er alles aan heeft gedaan om het contact met mijn moeder onmogelijk te maken. We mochten haar soms maanden niet zien als ik weer iets teveel mijn zorgen over de dodelijke medicijnen had geuit. Ik moest balanceren op een heel dun draadje, ik kwam vaak huilend thuis als ik bij mijn ouders was geweest. Mijn moeder was altijd heel blij als ik er was en wilde het liefst dat ik bleef eten en slapen, mijn vader keek me weg.

Mijn moeder en ik blijken de enigen die 'normaal', logisch en dichtbij onszelf, ons gevoel en de natuur zijn gebleven en willen zijn. Ik had daar als kind geen vermoeden van. Mijn moeder was niet goed, mijn vader was de normale, verstandige, zo werd het ons voorgespiegeld. Mijn moeder heeft een heel zwaar huwelijk gehad, maar toch laten zien dat ze ondanks het uitgelachen worden door haar man en kinderen zichzelf is gebleven. Ik ben haar daar heel dankbaar voor. Ze heeft het onmogelijke gedaan en ik ben daar, zonder dat ik me dat bewust was, mee doorgegaan. Gelukkig hebben we elkaar nog kunnen vinden, maar dat is een lange en eenzame weg geweest, ik was 40 toen ik op een nieuwe manier contact ging zoeken met mijn moeder.

Het werd steeds duidelijker dat als ik haar liefde gaf, ze heel blij was en als ik mijn vader liefde gaf, hij zelfs kwaad werd. Ik kon bij mijn vader geen goed doen. Alles wat ik met mijn hart deed, reageerde mijn moeder heel duidelijk en positief op. Gelukkig kan niemand je dat afnemen, je wordt blij of niet, net als de baby dat ook heel duidelijk laat merken. Maar daar moet je wel open voor durven, willen en kunnen staan. Ik ben daar naar gaan zoeken toen ik 30 jaar was. Het vioolles geven aan kinderen heeft me daarin geholpen om weer contact te maken met mijn gevoel en spontaniteit.

Toen ze door mijn vader en broer de laatste twee jaar van haar leven werd achtergelaten in een verzorgingshuis zijn wij een jaar lang elke dag 8 uur bij haar geweest, legden haar in bed en gingen pas weg als ze sliep. Iedereen was verbaasd hoe goed het met haar ging, zei mijn vader. Ik zei: 'Ja, wij komen elke dag'. Mijn vader zei: 'Wat jullie doen laat ik buiten beschouwing, ze wordt goed verzorgd'. Het is met de vaccinaties niet anders, alles wordt omgedraaid, vaccinaties zijn dodelijk, maar worden ingezet om ons te doen geloven dat we daardoor niet ziek zouden worden. Kom daar nog maar eens uit!

Mijn moeder werd het laatste jaar van haar leven op de gesloten afdeling geplaatst, alleen maar om ons bezoekregeling op te kunnen leggen, is later door mijn vader toegeven. We mochten haar van de één op de andere dag van 7 dagen in de week elke dag 8 uur bij haar zijn, ineens nog maar drie dagen drie uur zien. Mijn moeder vond het natuurlijk heel erg en begreep mijn vader niet dat hij zo met mij omging, maar ze had zelf ook al haar huwelijk heel erg onder zijn hardheid geleden. Omdat Marthe en ik dit allemaal hebben meegemaakt zijn de misleidingen heel herkenbaar, maar kinderen die nu opgroeien, worden in de war gebracht en steeds moeilijker gemaakt om nog te begrijpen wat er nog klopt, niets dus. Maar dat is heel moeilijk om te geloven dat we zo misleid en tegenwerkt worden. Als ik het niet zelf had meegemaakt had ik nooit geloofd dat mijn vader, broers en zussen zo zouden zijn.

Maar liefde is sterker, in de tijd dat we mijn moeder nog wel mochten zien, zijn we doorgaan met contact, hebben we alles gezegd en gedeeld wat we konden delen, maar het voelde dat mijn moeder een soort van Amnestygevangene was in de hel van het verzorgingshuis. Gelukkig is het contact alleen maar intenser geworden, ondanks alle tegenwerkingen ook van de directeur en de verzorging. Iedereen weet wat liefde is, de medische kijk heeft niets met genezen en al helemaal niets met liefde te maken. Het sleutelwoord is liefde: samen zijn, ervaringen delen, elkaar steunen en inspirerend om door te gaan, de natuur omarmen.





Als je wilt reageren of iets delen vinden we altijd leuk.
contactmuziek@lombok.nl

geel apestaartje in rode bloem, 5 april 2021, geknipt van gekleurd papier door Marthe