overlijden broer Leonoor en Jeannette
naar eerste pagina

25 juli 2016


overlijdensbericht Jan van Beuzekom
Mijn broer Jan kreeg maandag 18 juli een hartstilstand. Ik hoorde door de telefoon van mijn moeder dat het niet goed met hem ging. Toen ik het aandurfde om mijn vader die geen contact meer wil, een mail te sturen, met de vriendelijke vraag of het wel goed gaat met Jan, kreeg ik een mail terug dat hij inderdaad in coma lag. Het zou waarschijnlijk niet goed aflopen en of ik de situatie wilde respecteren. Met andere woorden ik mocht vooral niets doen. Mijn broer heeft nog een week in het ziekenhuis aan de beademing gelegen, maar dat mocht niets meer uitmaken en is hij 25 juli overleden. Mijn broer had geen contact met zijn broer en zussen. Helaas mochten de drie zussen geen afscheid nemen en bij de crematie zijn.




Mijn broer Jan bij het 60-jarig huwelijk van mijn ouders 14 oktober 2014. Ik zit achter op de foto en kijk half om. Op die dag is de laatste keer dat ik hem gezien heb. Zijn vrouw kwam nog naar ons toe om te zegen dat ons zingen haar had geraakt. Ik zei dit moet doorgaan, ik bedoelde dat het verstoorde contact weer beter zou kunnen worden. Ze zei toen: Dat gaat ook door. Ik zei tegen mijn broer toch mooi wat er gebeurt en we elkaar even ontmoeten. Hij reageerde kwaad en zei dat Anita er niet bij was. Anita is mijn jongste zus die mij al 20 jaar niet wil zien. Wat ik toen niet wist en hij mij niet vertelde was dat hij ook ruzie had met Anita en zij elkaar ook niet meer zagen.
foto Jan 14 oktober 2014


Jan en Solveig 14 oktober 2016



Ik had voordat mijn broer overleed mijn moeder al 5 weken niet mogen zien, omdat mijn vader kwaad is over mijn bezorgdheid over 25 jaar 10 medicijnen slikken van mijn moeder. Ik had mijn vader een brief geschreven, nadat ik een heel minachtende, spottende reactie had gekregen op mijn vriendelijke vraag of ik niet even langs zou komen. Ik had geschreven dat mijn moeder het heel fijn zou vinden. Ik heb 's nachts van 1-5 uur aan gewerkt om de negatieve lading van de mail van mijn vader te verwerken. Het is een mooie eerlijke brief geworden. Ik had de brief gelukkig niet verstuurd. Daar ben ik zeker achteraf heel blij mee, ik had me wel kunnen uiten, mijn 'huiswerk' gedaan en was 'schoon' toen mijn vader mij belde om te vertellen dat mijn broer (officieel) overleden was.

Mijn vader was aangeslagen. Ik zei dat het toch fijn zijn om elkaar nu te steunen, dat ik wel even langs kon komen. Ik moet me helemaal in bochten wringen om zelfs als mijn broer is overleden de meest normale vraag te durven stellen: even langs te 'mogen' komen. Mijn moeder heeft niets in te brengen en begrijpt niet dat mijn vader zo kan doen en zo geworden is. Bij de gratie van dat moment 'mocht' ik een uur langs komen. Ik ben op de trein naar Den Haag gestapt en heb ik een nog mooi gesprek gehad met allebei mijn ouders.


vouwfiets
Heel apart ik heb met de trein gereisd met een net gekochte zwarte vouwfiets.


Het ongelooflijke verhaal hoe ik op de dag van zijn overlijden net een vouwfiets had.


Op zaterdag 23 juli 2 dagen voor het overlijden van mijn broer sta ik bij de Aldi te kijken naar een zwarte vouwfiets en vraag aan een jonge man verkoper hoe duur die is. Hij zegt € 199 en meteen erachteraan je mag er 30% afhalen. We hebben met elkaar overlegd. € 130 is niet veel voor een stevige vouwfiets en ergens voel ik ook dat dit niet zomaar gebeurt en ik alleen maar hoef te luisteren. Ik koop nooit zwart, ik ben juist veel met kleuren bezig. Ik begrijp nu dat overlijden en zwart wel een gangbare combinatie is. Ik heb daar toen natuurlijk niet aan gedacht, maar de reactie van de jonge man was zo direct en spontaan en kwam zo uit de lucht vallen, dat ik bijna niet anders kon dan daarnaar luisteren.

We hebben de fiets dus gekocht, niet wetende dat ik de fiets twee dagen later nodig zou hebben om even op en neer te gaan naar mijn ouders in Den Haag. Daarvoor liep ik altijd 45 minuten door het bos, omdat ik dan een heel dag naar mijn ouders ga en het fijn is om te wandelen. Nu was ik in 4 uur tijd heen en weer geweest, heel apart allemaal. Er is meer tussen hemel en aarde.


bijzondere getallen


Bij de advertentie van oud minister de Jong naast de advertentie van mijn broer blijken een paar ongelooflijke getallen te staan.

Oud minister president de Jong is geboren op 3 april (de geboortedag van Jeannette!). Erik heet ook de Jong! Hij was ook nog minister van 1959 (geboortejaar Leonoor!) tot 1974 (geboortejaar Erik!), heel apart. Zo komen er op een andere manier toch verbindingen en dat zou alleen maar meer gaan worden. Het lijkt wel dat zijn overlijden een soort verandering is. Het lijkt erop dat hij nu vanuit een andere positie wel verbinding kan maken. Ik ben heel benieuwd!




We hebben al een ongelooflijke ervaring tijdens een telefoongesprek met mijn moeder toen ik over mijn broer sprak. Op een soort van elektronisch orgel werd er een lied gespeeld, dwars door het gesprek heen. We wisten niet wat we hoorden! We waren er allevier bij en diep onder de indruk. Mijn moeder was even in paniek, maar gelukkig kon ik haar helpen en uitleggen dat Jan waarschijnlijk bezig was! Ik geloof het zelf bijna niet, maar het is echt gebeurd. We weten nog bijna niet wat leven en dood is.
overlijdensbericht Jan op pagina familieberichten NRC 1 augustus 2016


overlijdensbericht Piet de Jong


overlijdensbericht Jan op pagina familieberichten NRC 1 augustus 2016





een prachtige ervaring met getallen

18 september 2016


Ik had 8 dagen geleden 10 september bij de Aldi gereedschap gekocht met het bedrag bij de kassa € 44,84. Ik dacht toen, jammer dat het geen € 44,44 is. We wonen en waren in de winkel met ons vieren. Toen dacht ik, misschien is het wel vanwege Jan, dat hij erbij is, is de derde 4 verdubbeld.

Vandaag 18 september 2016 hadden we bij Ekoplaza bij de kassa het getal € 33,23, al een heel mooi getal. Nog even naar de Albert Heijn, daar was de rekening € 11,21 ongelooflijk wat een mooie overeenkomst met 3323. Mijn vorige pincode was 3313, wat ook het huisnummer is van een nicht van mij, van mijn moeders kant. Zij is de enige die begrijpt wat er gebeurt in ons gezin tussen mannen en vrouwen, macht en minachting. Ik vertel aan mijn drie huisgenoten over de mooie overeenkomst tussen de twee getallen en denk nog even door en ja hoor als je deze twee getallen optelt krijg je......? Precies, mijn wens is in 8 dagen tijd al weer vervuld! De getallen 33,23 en 11,21 opgeteld € 44,44.

Vandaag 18 september is het precies 2 maanden geleden dat Jan een hartstilstand kreeg, 18 juli.

De data die vanaf het overlijden belangrijk zijn 25 juli (overlijden), 5 augustus, verjaardag van zijn dochter Fleur (15 augustus was iets waarvan ik alleen nog de datum heb onthouden, vanwege de mooie reeks die zo al ontstond 5, 15, 25). Toen kwam op 10 september getal het getal 44,84. Al die 5-tallen (25, 5, 15 en 10) samen is 55! En vandaag is het ook 55 dagen geleden dat mijn broer is overleden, dus 55 55!

Ik heb toen ik 19 jaar was op het conservatorium een cursus kabbalistiek over Bach gevolgd en heel mooi alles opgeschreven, ongelooflijke getallen die steeds zijn naam terug laten komen met de naam Bach: B=2, A=1, C=3 en H=8. 2138 komt in allerlei vormen in zijn muziek terug, wat geen toeval meer kan zijn, zo duidelijk en vaak als dat gebeurt. Het is een soort van doordenken en dan kom je steeds meer in Alice in Wonderland, een prachtige dimensie waar veel meer samenhang is dan wij maar enigszins vermoeden of kunnen bevatten.

Jan is niet dood, hij is ergens anders, het leven gaat gewoon door.

Ik heb een aantal keren na mijn broer's overlijden, ook nadat ik mijn moeder aan de telefoon had gehad het lied Lang zal ze leven in mijn hoofd gehad. Ik dacht eerst wat onaardig van mij. Maar het kwam steeds terug, totdat ik begreep wat de 'boodschap' Lang zal ze leven is: Maak je geen zorgen ik leef nog, het gaat gewoon verder. Lang zal ze leven in de Gloria, is zelfs christelijk. Het schijnbaar eenvoudige verjaardagslied krijgt zo een diepere betekenis!



15 oktober 2016
Waar een wil is, is een weg, waar liefde en een wil is, is dé weg
uit het artikel op Leonoor's weblog:

"Nu begint, na de dood van mijn broer die voor iedereen helemaal onverwacht was, mijn vader toch iets meer te geloven dat niet alles bij mij ligt. Voor mijn broer is het al te laat (het is nooit te laat, het leven gaat gewoon door natuurlijk, maar hier op aarde). Mijn vader begint zijn muur iets af te breken en vond het gisteren heel erg toen ik durfde te zeggen dat ik hem niet vertrouw en dat vertrouwen niet een vanzelfsprekend iets is, dat het gaat om wederzijds vertrouwen en je dat samen opbouwt.


Mijn broer die overleden is heeft 15 of 20 jaar geleden heel kwaad gezegd dat hij al 30 jaar alles had gedaan om in het gezin verder te komen en er nu mee stopte. Hij wilde niet zien dat ik ook bezig was en wilde samenwerken, hij wilde helemaal nooit samenwerken. Ik heb hem 25 jaar geleden een keer door de telefoon gezegd: Jan het is niet ik òf jij, maar ik én jij. Praten over samen en samenwerken is met heel veel mensen en veel mannen bijna niet te doen, terwijl iedereen het heel graag diep in zijn/haar hart wil. Mijn broers praten verschrikkelijk over mijn moeder en over mij. Ik heb ook heel negatief over mijn moeder gedacht en gepraat. Zij kreeg altijd de volle lading van haar man en vijf kinderen. Toen ik dat ging omdraaien, draaide alles en werd mijn leven steeds fijner en positiever. Ik begon negativiteit te herkennen en bewust om te draaien. Als je dat eenmaal lukt, wordt het steeds leuker en gaat het ook makkelijker en wordt de vreugde waar ik zo naar verlangde steeds groter, niet gemaakt, maar echt!

Het is echt niet normaal wat ik fysiek, maar vooral geestelijk heb overleefd. Ik kom achter heel veel dingen, in mijzelf, mijn huisgenoten, familie, vrienden. De dichte deuren, de kwaadheid, geslotenheid, tot aan haat toe, ga ik niet uit de weg. Daar goed mee omgaan, zelf niet zo worden is een enorme opgave en rijkdom als dat lukt. Ik heb twee dagen ervoor enorm gehuild dat het een wonder is dat ik toen ik terug kwam van het bezoek nog tot vanmorgen door ben gegaan om een fotoboek te maken en bestellen voor de verjaardag van een broer van mijn vader die volgende week zijn 80-ste verjaardag viert. Mijn oom mocht wel op de crematie van mijn broer zijn, de drie zussen niet. Een bizarre wereld en ik weet nu precies dat alles wat ik heb gezien, gehoord, bedacht en in gang heb gezet helemaal klopt en liefde echt overwint. Al kan het heel lang niet zo lijken, dat is lijken, schijn.

Achter de duisternis is licht, heel veel licht. Mijn moeder zei gisteren door de telefoon, nadat ik bij mijn ouders was geweest en we met ons drieën een heel heftig gesprek hebben gehad: 'Ik ben heel blij dat we nu zo door de telefoon met elkaar kunnen praten, ik VOEL energie, licht en inzichten'. Wow wat een mooie woorden. Zij wordt dement verklaard, maar dat is ze helemaal niet, zo denken is ook een onderdeel van deze bizarre wereld. Het is echt de moeite waard om er tegenin te gaan, maar wel met je hart, dat is de enige weg. Waar een wil is, is een weg. Ik heb eraan toegevoegd:
Waar liefde en een wil is, is weg."



drie maanden later


Mijn broers overlijden blijkt meer te maken te hebben met de ruzie over medicijnen met mijn vader, dan ik maar enigszins had kunnen bedenken. Toen ik een paar maanden na het overlijden van mijn broer tegen mijn vader zei dat ik niet was gekomen omdat ik niet wilde dat het zou escaleren, omdat hij gemaild had dat de wijkagent hem die dag zou vergezellen als ik zou komen. Toen zei mijn vader: Hoe kom je daar nou weer bij?’ Ik zeg: 'Dat heb je geschreven in je mail'. Hij haalt zijn mail erbij en daar staat dat hij goed gepraat heeft met de wijkagent en zich zou laten vergezellen door twee mensen als ik die middag zou komen en dat hij niet zou schromen om de politie erbij te halen als dat nodig zou zijn.

Dus logisch dat ik dacht had de wijkagent er zou zijn, maar ineens zegt mijn vader: Jan was er! Ik begon te huilen en begreep in een flits dat alles wat ik gevoeld had meer waar was dan ik ooit had kunnen bedenken. Mijn broer had gedacht dat hij met steun van mijn vader mij wel even de les kon komen lezen. Ik had in overleg met mijn moeder die 'dement!' wordt verklaard en ik een heel fijn contact mee heb, voor het eerst in mijn leven besloot om zonder iets te laten weten niet te komen. Mijn broer was dus voor 'niets’ gekomen en kon zijn kwaadheid niet afreageren. Een paar weken later valt hij thuis ineens dood neer.

Twee mensen zullen me vergezellen schreef mijn vader in de mail. Gelukkig had ik nog de tegenwoordigheid van geest om te vragen wie die tweede persoon was: Natuurlijk de vrouw van mijn broer op een toon van belachelijk dat je dat nog vraagt. Ja mijn moeder is al afgeschreven! Maar door die vragen komt er wel duidelijkheid waar iedereen zit en hoe iedereen denkt. Ik ben heel dankbaar dat ik die chaos bespreekbaar ben gaan maken. Ik heb na het overlijden een paar keer gevraagd aan mijn vader: 'Heb je iets gemerkt?': 'Nee', was het antwoord, 'gewoon als altijd, hij had nog gebeld op zondag en is maandag overleden, niets gemerkt, niets aan de hand'. Maar een paar maanden later kon hij het toch niet meer voor zich houden en vertelde hij dat mijn broer er zat met zijn vrouw....

Mijn vader zei nog wel dat hij er ook niet zo gelukkig mee was dat mijn broer had gezegd ik kom je wel helpen, omdat hij weet hoe mijn broer tekeer kon gaan, maar hij heeft daar niets over tegen mij gezegd, ik zou als ik gekomen was overvallen zijn door de aanwezigheid van mijn broer en zijn vrouw. Geen overleg, geen vraag of voorstel zullen we eens met elkaar praten, nee gewoon de aanval inzetten en mij laten voelen dat ik niet welkom ben en zeker niets mag zeggen. Mijn vader had geschreven dat ik alleen mocht komen als ik niet over medicijnen zou praten. Ik heb gelukkig gereageerd dat ik mij de mond niet laat snoeren. Gelukkig heb ik wel steeds een antwoord, dat is niet vanzelf gegaan, daar heb ik een diep eenzaam proces voor doorgemaakt 18 jaar alleen gewoond en 8 jaar alleen geweest geen vrienden, geen familie, alleen met de kerst!


Mijn moeder krijgt een hartaanval 22 jaar geleden, omdat ik geen contact wil op 'advies' van een haptotherapeut, het zou één lijdensweg worden, maar ook mijn bewustwordingsproces. Mijn moeder overleeft het, mijn broer krijgt een hartstilstand en overleeft het niet. Daarna zou ik steeds meer begrijpen dat het een diepe strijd is tussen mannen en vrouwen. Ik heb me moeten bevrijden uit minachting voor alles wat vrouwelijk, creatief en spontaan is, die minachting had ik inmiddels ook in mij zelf. Mijn moeder is heel blij dat ze leeft en altijd open geweest voor contact, dat is een heel andere levenshouding. Ik heb het geen contact 'willen’ vier jaar lang gelukkig helemaal goed kunnen maken met mijn moeder en mijn leven is helmaal veranderd. Altijd als ze zei dat ze het heel erg had gevonden dat ik geen contact wilde, kon ik zegen dat dat ook heel erg is en dat ik dat niet echt wilde, maar ook de wanhoop nabij was en nog eens de verkeerde kant op werd gestuurd door een haptotherapeut. Maar steeds de 'verkeerde' kant op gaan heeft me uiteindelijk een enorme kracht gegeven om liefde te vinden.

Het contact met mijn moeder is nog steeds beter aan het worden. Ook tegen mijn vader kan ik nu meer zeggen wat hij doet en dat hij pijn doet. Ik mag niet meer komen met mijn huisgenoten Erik en Marthe, terwijl we 10 jaar ons best hebben gedaan om een goed en liefdevol contact op te bouwen en mijn moeder altijd laat merken dat ze blij is dat wij met elkaar wonen, maar mijn vader heeft na een ruzie gezegd: 'Erik en Marthe komen er niet meer in'.

Mijn overleden broer heeft voor zijn overlijden tegen mijn vader gezegd: 'Zeg tegen Leonoor en Jeannette dat ze mogen komen, maar zet Erik en Marthe de deur uit!' Mijn vader dat hij heel trots zei, dat hij dat al gedaan had. Maar ik mocht ook niet meer komen. Dat ontkent hij nu, terwijl hij dat geschreven heeft: jij en jullie moeten het bezoek aan mama maar staken. Ik heb gezegd oké dan ben je nu veranderd daarin, ik accepteer dat, want ik wil ook dat het contact verder gaat. Ik heb gezegd: Ik kom alleen en wil mijn moeder niet in de steek laten en blijf komen, maar ik kom alleen of met ons vieren en mijn zus is het daar ook mee eens. Wij wonen met ons vieren, we doen alles met ons vieren en ik ga dat niet laten splitsen. Het is met mijn zus heel moeilijk, zij mag heel dankbaar zijn dat ze met ons mag wonen en alledrie mijn huisgenoten zijn helemaal vastgelopen in hun leven. Ik ben dankbaar dat we met elkaar wonen en mogen werken aan bewustworden. Ik help en we helpen elkaar om om beter contact te maken met elkaar, elke dag. Ik ben alleen door een proces gegaan om anderen te kunnen helpen en mezelf zo ook weer verder te kunnen ontwikkelen.

Het is heel moeilijk om met elkaar alles door te maken en sociaal met elkaar om te leren Het bijzondere is dat ik door alles bespreekbaar te maken en niet mee te willen doen aan het elkaar uitsluiten en mijn moeder dat ook niet wil en niet doet, we in een andere dimensie komen en ik heel nieuwe ervaringen heb met mijn moeder en ook het mijn vader. Mijn moeder en ik vinden elkaar dat we met liefde bezig willen zijn en liefde is altijd sterker!! We zeggen ook tegen elkaar op een zachte manier mijn vader meekrijgen in een andere richting. Op mijn vaders kwaad zijn op Erik omdat hij gezegd heeft tegen mijn vader dat hij het heel erg vindt dat mijn vader accepteert dat mijn broers zo slecht met mij omgaan, zegt mijn moeder: Er is toch vergeving? Dat zeg ik dan weer tegen mijn vader. Zo komt er heel langzaam ruimte om na te denken hoe we met elkaar om kunnen gaan en dat liefde de enige weg is.


zeven maanden later

10 februari 2017 -------------- 5 roodborstjes zaten bij elkaar, zomaar op mijn pad!


foto Jan 14 oktober 2014
Als ik naar mijn ouders wandel door het Haagse bos komen er altijd roodborstjes op mijn pad, soms een meter voor me. Mijn moeder houdt erg van bloemen en planten en ook van roodborstjes. Ze heeft me de liefde voor de natuur helemaal meegeven. Voor planten kwam ze op. Als ze weggespoten werden, belde ze de gemeente. Mijn moeder heeft het erg moeilijk en ik kan haar bijna niet helpen. Gisteren langs geweest. Ze laat ook zien dat ze positief wil blijven en mij, maar niemand wil afwijzen of uitsluiten. Een drama en een wonder.

Een link naar de
fotoreportage op Facebook



Gisteren waren er 5 roodborstjes tegelijkertijd aan het pikken op het pad waar ik kwam, alsof het musjes waren zaten ze bij elkaar. Ik heb dat nog nooit meegemaakt en zelfs iets daarvan kunnen filmen met mijn iPhone. Op het eerste filmpje kun je ze zien en ook zien wegvliegen, klein, maar zichtbaar. Daarna nog heel veel foto's en filmpje gemaakt van één en twee en even drie roodborstjes. Een man die langs kwam vroeg of hij zijn iPhone (?) erbij mocht zetten.

Er kwam iemand langs die aan het hardlopen was, het roodborstje ging even weg, maar kwam meteen weer terug. Er liepen mensen langs, een voorbijganger zei: 'mooie vogel', terwijl ik doorging met filmen, erg leuk. Ik nam de tijd, bleef rustig en kwam uiteindelijk 10 minuten later bij mijn ouders. Het voelde als een bijzonder geschenk, ook dat ik me geen zorgen hoefde te maken over de tijd, terwijl mijn moeder het zwaar heeft en het heel fijn vindt als ik langs kom.

Mijn broer zou gisteren 10 februari 59 jaar geworden zijn, ik ben geboren in (19)59. Mijn moeder wordt 6 maart 85 jaar. Ik word dit jaar op 8 mei (8-5) 58. Mijn broer is geboren in (19)58. Zijn oudste dochter is op 5-8 jarig, net als de moeder van Erik. Een nichtje van Erik is ook 10 februari jarig en haar broertje is geboren op 14 oktober 2014, toen mijn ouders 60 jaar waren getrouwd en ik mijn broer voor het laatst heb gezien.

Toen ik gisteren wakker werd had ik zacht 'Lang zal ze leven' in mijn hoofd en zei ik in gedachte tegen mijn broer: 'Nu moet jij maar eens helpen'. Wat zou het mooi zijn als de 5 roodborstjes op zijn verjaardag zijn antwoord zijn. Ik hoor natuurlijk graag een bevestiging, wie weet komt dat ook nog. We zijn met ons vijven, 2 broers en 3 zussen. Niemand wil(de) contact (met mij dacht ik eerst, maar met niemand). Ik ben 23 jaar geleden het 'beter willen zijn dan de ander' gaan doorbreken. Ik ben 12 jaar door een heel diep eenzaam dal gegaan, mezelf onderzocht en daarna mijn oudste zus aan gaan spreken en helpen om uit een heel diep dal te komen. Zij woont ook bij ons. Ik help en we helpen elkaar om met ons vieren oude patronen te herkennen, er doorheen te gaan, om ze uiteindelijk los te kunnen laten.

De enige die echt contact wil is mijn moeder en het is al een wonder dat dat contact doorgaat, elke avond bellen we met elkaar. Maar ze heeft het onmenselijk zwaar. Zij helpt zelf en stimuleert me ook om door te gaan. Als ik haar maar blijf steunen blijft het wonder nog steeds doorgaan.