Janneke
moeder van Leonoor

6 maart 1932 - 18 mei 2019

foto, roodborstje gedicht Janneke van Beuzekom - van Veen
gedichten
naar eerste pagina


foto pagina 1 'Janneke je bent lief' van Leonoor
Janneke is lief, in memoriam
(42 pagina's in pdf)






Leonoor en haar moeder Janneke, 2 mei 2019
2 mei 2019, twee weken voor haar moeder's overlijden
Mijn moeder is 18 mei 2019 overleden door medicijnvergiftiging, ze heeft 30 jaar medicijnen geslikt, uiteindelijk 100 per week! Ze is al in 2001 onterecht dement verklaard, niemand wilde geloven of weten dat de statines, de cholesterol verlagende medicijnen, haar totaal hadden verzwakt. Ze is in april 2017 in een verzorgingshuis geplaatst, een hel, zoals zij het noemde. Marthe (mijn huisgenote) en ik werden omdat wij voor mijn moeder opkwamen als misdadigers behandeld. Mijn moeder is, dat is later ook toegegeven, op de gesloten afdeling geplaatst om ons beperkingen van bezoek op te kunnen leggen.


We kwamen elke dag, maar mochten mijn moeder toen nog maar 3 dagen 3 uur zien. Ik maakte haar voeten warm, gaf rust en legde alles uit, beantwoordde haar vragen zo eerlijk mogelijk. We brachten haar naar bed. Ik zong voor haar en ze viel dan vaak in slaap. Mijn moeder was heel blij mee met onze zorg en aandacht, maar haar werd niets gevraagd. We hebben op allerlei manieren klachten ingediend over de medicijnen bij de artsen, in het huis verzorgingshuis zelf en bij instanties. Wij kunnen niets doen, was steeds het antwoord. Mijn moeder heeft gevraagd om wereldkundig te maken wat haar is aangedaan. 'Ik ben toch niet de enige?', zei ze dan.

Ik ben bezig daar een boek over te schrijven, zie
samenvatting en aankondiging 30 juli 2020 , 9 pagina's (pdf)



Dat ik dit moet meemaken, de hardheid van de mens
9 april 2017




Leonoor: Ja
Janneke: Nou dat ik dit moet, moet meemaken, dan kun je maar beter dood gaan denk ik.
Leonoor: Nou dat is, dat is een vraag, die jij inderdaad van binnen mag stellen en ook over mag praten: 'Hou jij het vol?' Dat is inderdaad een hele goede vraag.
Janneke: Ik geloof niet dat ik dit volhoud.
Leonoor: Nee! Nou dat is erg,.... ja.
Janneke: Dat vind ik zo jammer
Leonoor: Want jij wil eigenlijk iets anders, je wil het wel.
Janneke: Hm?
Leonoor: Jij wil niet dood.
Janneke: Nee (Mijn moeder kijkt even naar achteren, omdat ze een geluid hoort)

Leonoor: Maar het word je wel bijna onmogelijk gemaakt...
Janneke: Jaha
Leonoor: ...om nog te willen leven
Janneke: denk ik ook
Leonoor: De boodschap is dat als jij dood gaat, dan is hier de oplossing, nee, dan is het hier beter. Dat kan niet waar zijn.
Janneke: Nee
Leonoor: Nee
Janneke: Dat is de beste antwoord
Leonoor: Ja
Janneke: Dat kan niet waar zijn
Leonoor: Dat kan niet waar zijn
Janneke: Zo ga je niet dood
Leonoor: Nee, en nou is er dus echt iets wat overstijgend is en dat is liefde, wij worden geholpen, er is hulp om ons heen, die wij niet kunnen zien, maar die is er echt, hogere intelligentie en je mag erop vertrouwen dat als jij wil blijven leven dat je dan mag meemaken dat het ten goede keert.
Janneke: mm..
Leonoor: En als je dit doorstaat en dus je er niet onder laat werken, zeg maar en blijft open staan voor dat die waarheid naar buiten mag komen, dat jij daar dus ook aan mee wil werken niet om papa naar beneden te halen of af te wijzen, maar gewoon dat er niet zo met jou omgegaan moet worden.
Janneke: Ja. Ik begrijp het niet....
Leonoor: En jij bent het voorbeeld om dat te laten zien, want je bent niet de enige, laat ik dat ook zeggen. Er zijn heel veel mensen, ook hier in dit huis die zo weggezet worden.
(Janneke knikt)
Leonoor: Dus je zou het ook als een taak kunnen zien om te laten zien dat dit niet de bedoeling is. En daarom leef ik ook. Maar ik heb makkelijk praten, want ik kan, ik heb, ik ben jonger, ik heb nog een heel stuk voor me, maar ik weet wel dat ik zo niet wil dat mijn moeder behandeld wordt. En ik kan...wat ik kan doen is, jou niet in de steek laten, erover paten, het delen, het open... openbaar maken
Janneke: Ja, zoiets moet er maar gebeuren.
Leonoor: Ja
Janneke: Helaas.
Leonoor: Nou ja...
Janneke: De hardheid van de mens.
Leonoor: Ja



Hoe kun je overeind blijven met zo'n man
28 februari 2018

Leonoor: Je bent moe, hè? Je bent helemaal op.
Janneke: Ja, hoe kun je overeind blijven
Leonoor: Ja
Janneke: met zo’n...
Leonoor: met zo’n?
Janneke: Nou ja, met zo’n man die zo, zo... verre van je blijft ........ en geen piepertje geduld hebt met je.
Leonoor: Nee



niemand kan het schelen dat
mijn moeder huiduitslag heeft

28 februari 2018






Janneke: ...last van heeft, niemand
Leonoor: van de medicijnen?
Janneke: Ja
Leonoor: Ja, ja, dat wij allemaal lijden aan de medicijnen.
Janneke: Nou, dat moet toch niet en het moet toch kunnen dat je 'nee' kunt zeggen, dat je zegt: 'Dit kan niet, dit moet niet, dat, dat is niet goed voor een mens'.
Leonoor: nee
Janneke: Dus dat doe je niet alleen voor mij, maar ook voor andere mensen die er me zitten.
Leonoor: Ja, iedereen zit daarmee, de hele bevolking, heel Nederland, heel de wereld en we zitten te wachten op mensen die zeggen: 'Ik doe het niet meer' en die zijn er en die zijn allemaal helemaal gelukkig.
Janneke: Nou dat wil ik natuurlijk ook wel zeggen en ALLANG ALLANG ALLANG gezegd hebben.......maar het helpt niet.



Ze was totaal uitgeput door de medicijnen en vooral de fentanyl pijnpleister, die steeds meer in het nieuws komt als gevaarlijk verdovend middel. Wat een afschuwelijk drama. Wat heeft mijn moeder geleden in stilte en wat is ze eenzaam geweest.

13 augustus 2019 was het hoger beroep van de klacht over medicijnvergiftiging tegen de sog arts, specialist ouderengenees!!kunde in het Paleis van Justitie in Den Haag.


Na een telefonisch interview met mij en Marthe, mijn huisgenote heeft journaliste Nicolette van der Werff een in memoriam geschreven in AD Haagsche Courant op 17 juni 2019 over mijn moeder (87 jaar).

Ik heb er een pdf van gemaakt, zie
AD Haagsche Courant, 2 pagina's (pdf)
afbeelding, artikel in AD Haagsche Courant over Janneke 'Op de bres voor de natuur' Janneke van Beuzekom-van Veen 1932 - 2019, 17 juni 2019





Janneke had niet alleen oog voor milieu- en wereldvrede, maar ook voor de kleine dingen (AD online)


Een link naar mijn Facebook bericht van 17 juni 2019 staat op onze website op de pagina Leonoor deelt.
Je hoeft geen lid van Facebook te zijn om het bericht te kunnen zien en lezen.


Mijn moeder staat in het AD Haagsche Courant (bericht op Facebook)


Mijn moeder was in april 2017 opgenomen in een verzorgingshuis, omdat mijn vader (88 jaar) haar niet meer thuis kon verzorgen. Wat logisch was, want ze slikte zoveel medicijnen dat ze daar bijna helemaal aan onderdoor ging en uiteindelijk 2 jaar later aan zou overlijden. Mijn moeder wilde wel stoppen, maar werd niet geholpen, tot de laatste dag werd ze gedwongen om de medicijnen die ze ook uitspuugde en wegschoof in te slikken, eigenlijk heeft ze zichzelf moeten vergiftigen.

Mijn moeder heeft het heel zwaar gehad, nadat ze vanaf 1977 een aantal hart- en rugoperaties heeft ondergaan, eigenlijk altijd tegen haar wil in. Ze is daarna medicijnen gaan slikken voor cholesterol en vervolgens kwamen er steeds meer medicijnen bij, voor suikerziekte, bloedverdunners, bloeddrukverlagers, maagbeschermers, paracetamol en dat is maar doorgegaan, uiteindelijk werden het 100 pillen per week. Ze is in 2017 opgenomen in het verzorgingshuis Oldeslo in Den Haag en is na een jaar op de gesloten afdeling geplaatst om mij en mijn huisgenote Marthe een bezoekregeling op te kunnen leggen. Wij mochten haar nog maar drie dagen drie uur zien precies tussen 18 uur en 21 uur. Als we een paar minuten te laat waren werd er al gedreigd om 112 te bellen. We werden tegengewerkt omdat we onze zorgen over de medicijnen uitten en mijn moeder steunden die duidelijk liet blijken dat ze geen medicijnen wilde slikken. Mijn moeder is nooit serieus genomen met haar klachten over de medicijnen.

Mijn moeder is op een verschrikkelijke manier behandeld en onterecht dement verklaard. Ze wilde weg en liefst had ik haar in huis genomen. Maar helaas liet mijn vader dat niet toe en is hij samen met de directeur van het verzorgingshuis, waar mijn moeder twee jaar is geweest, mij in alles gaan tegenwerken. In het drama gebeuren steeds ook wonderen, mijn moeder was steeds heel blij als wij er waren en heeft op een heel waardige manier haar onbeschrijflijke en afschuwelijke lijdensweg doorstaan. Ik heb diep respect voor haar dat ze nog kon glimlachen.

Ze heeft nog een enorm bewustwordingsproces doorgemaakt, waarbij ik in de tijd die ons werd 'toegestaan’ om mijn moeder te helpen en naar bed te brengen, drie uur, drie dagen in de week, alles gedaan wat in mijn vermogen lag, samen met mijn huisgenote, mijn moeder nog zoveel mogelijk rust, aandacht en informatie te geven, waardoor ze begreep wat haar overkwam. Ondertussen bleef ze zeggen dat ze het niet kon begrijpen dat dit gebeurde en dat is ook onbegrijpelijk. Het ten onder gaan aan medicijnvergiftiging gun je je ergste vijand niet.

Vooral de fentanylpleisters (100 keer sterker dan morfine!) zijn mijn moeder, over alle medicijnen heen, fataal geworden. Ze was in een maand tijd zo verzwakt en vermagerd dat er bijna niets meer van haar benen over was. Ze had zelfs geen kracht meer om te praten en te ademen.

13 augustus 2019 is het hoger beroep van de klacht die ik samen met mijn huisgenote namens mijn moeder heb ingediend bij het Medisch Tuchtcollege tegen de arts sog (specialist ouderen geneeskunde). We hebben een indrukwekkende documentatie ingediend. Er wordt geoordeeld over de ontvankelijkheid en de inhoud van de klacht. Mijn vader is mentor en 1e contactpersoon, wat misbruikt is om alle wat ik signaleerde en naar buiten bracht te kunnen negeren. Niemand kwam voor mijn moeder op, wij zijn de enige.

Ik ben heel erg tegengehouden, negatief gemaakt, echt heel erg wat er gebeurt als je voor je eigen moeder op wil komen. Ik ben met een advocaat in hoger beroep gegaan, tegen het aan mijn vader toegewezen mentorschap, dat ik had aangevraagd, maar door een zeer partijdige rechter gewoon is doorgeschoven naar mijn vader. Voordat het hoger beroep plaats zou vinden is mijn moeder overleden. Mijn moeder heeft gevraagd om voor haar op te komen en wereldkundig te maken wat haar en velen met haar is aangedaan. Om de klacht in te kunnen dienen was haar handtekening nodig, die heeft ze nog gezet. Maar de arts die door ons aangeklaagd wordt zegt dat mijn moeder wilsonbekwaam is om mijn moeder en mij het zwijgen op te leggen en uit te kunnen schakelen.

Mijn moeder had bij ons geen pijn, omdat ik haar zo kon helpen ontspannen. We haalde haar uit haar rolstoel, lopen met haar naar haar bed, terwijl niemand dat meer deed en wij dat natuurlijk ook niet mochten doen. Maar mijn moeder was heel dankbaar dat ze niet met de tillift waar ze vaak schreeuwde van de pijn omdat de verpleging niet in staat was om met haar kwetsbaar geworden door de medicijnen om te gaan. Niemand heeft ooit één keer bezorgdheid geuit of gezegd dat 100 pillen per week natuurlijk veel te veel zijn.

Artikel 5 juni 2019 the New York Times over een arts die aangeklaagd is vanwege 25 overleden patiënten door (overdosis) fentanyl.

dokter uit Ohio aangeklaagd wegens moord door overdosis fentanyl

"Fentanyl is one of the most powerful opioids ever developed — it is 50 to 100 times as powerful as morphine, according to the Centers for Disease Control and Prevention — and very small doses of the drug can be fatal."


Dit is nog een mail met veel uitleg, foto’s en de brief die ik 26 juli aan meelevenden heb geschreven.

mail aan meelevenden 26 juli 2019, 19 pagina's (pdf)


Ik heb 2 augustus nog even de secretaris van het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg aan de telefoon gehad vanwege het terugsturen van mijn brief van 25 juli en de USB stick met beeldmateriaal, opgestuurd na en vanwege het overlijden van mijn moeder. Hij zei wel dat wat ik geschreven had glashelder was en ik de tijd krijg tijdens de zitting om nog nadere uitkeg te geven. Het is een bolwerk van artsen die elkaar de hand boven het hoofd houden, waar je natuurlijk niet zomaar doorheen komt, maar we moeten toch ergens beginnen met naar buiten brengen dat mensen medisch echt verschrikkelijk behandeld worden en dat er een ommekeer nodig is. En mijn moeder heeft mij ook dringend gevraagd om kenbaar te maken wat haar en velen anderen is overkomen en nog steeds overkomt. Ik deel met mensen via de mail en via Facebook. We willen ook op Facebook een pagina 'Janneke' beginnen om aandacht te vragen voor medicijnen, vaccinaties en operaties. Mijn moeder heeft heel wat operaties gehad, waarmee alle ellende is begonnen en dan naar huis doorgaan met slikken van heel veel verwoestende medicijnen. We hebben ook een stick met korte filmpjes en foto’s van de afgelopen 2 jaar in het verzorgingshuis.

En als laatste een samenvatting van het medisch dossier van het Sint Antonius Ziekenhuis.

medisch dossier Sint Antonius Ziekenhuis

We hebben het medisch dossier van het ziekenhuis 1 augustus 2019 ontvangen, met daar ook de gruwelijke details van haar hartoperatie op 11 september 2003 die bizar genoeg om 11:11 uur begint na het onder narcose gebracht zijn van mijn moeder en de comatoestand, zoals ze dat zelf noemen op de schaal van 1-10 bijgehouden wordt. Wat met vele anderen gebeurd is en dagelijks gebeurt.

Zo heeft mijn moeder 5 operaties meegemaakt twee aan haar rug, dotteren, stent geplaatst, open hartoperaties met nieuwe klep en 3 bypasses bloedtransfusie en is haar vagina dichtgenaaid in 2015/16. Heel schokkend dat niemand dat weet dat dat gebeurt in Nederland. Ik heb geen antwoord gekregen toen ik een brief heb gestuurd naar een ander ziekenhuis om te vragen of dit normaal is dat mijn moeder 83 jaar dit moet meemaken, te vergelijken met wat in Afrika gebeurt met meisjes.


Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg, hoger beroep 8 maart 2019
, 15 pagina's (pdf)

aanvulling hoger beroep 25 juli 2019, 7 pagina's (pdf)

mail aan meelevenden 26 juli 2019, 19 pagina's (pdf)

foto's hoger beroep Centraal Tuchtcollege 13 augustus 2019, 6 pagina's (pdf)





contactmuziek@lombok.nl
als je wilt reageren
of iets delen
vinden we altijd leuk


afbeelding-envelop-e-mail-bericht-telefoon

of klik op het
contactformulier